Maandag 2 augustus 2021
Ik wil het uitschreeuwen : HELP HAAR!! HELP ONS!!
Maar niemand
die het wil horen.
Pyschiatrische
instellingen zitten vol. En het is zomerverlof.
Een kamer
heeft ze. Behandeling en therapie echter nauwelijks.
19 jaar, en
al 2 jaar wil ze dood. Ze stelt het uit om mij te sparen, ze wil de
hulpverlening een kans geven, ook al gelooft ze er niet in dat iemand haar kan
helpen.
Al 8 weken
is ze opgenomen, eerst 4 weken op een PAAZ, nu al 4 weken in een instelling. En
behalve medicatie toedienen is er nog niets gebeurd.
8:30 Messenger : "Dag mama. Het gaat ni goed"
Waardoor komt het? "Idk' Bellen? 'Nee' Verdere berichten van mij blijven onbeantwoord.
9:57 Telefoon, “mama,
kom me halen…” Een klein stemmetje, een hoopje ellende. Wat was deze keer de
trigger? De zelfmoord op de afdeling van dit weekend? Is het bezoek bij papa
niet meegevallen? Een verkeerde opmerking? Een vervelende vraag?
Daar zit ik
dan, 60km ver en op bureau. ‘Meisje, ik kom vanavond.’ Ze zit daar buiten op een
bankje, te kijken naar het hek dat openstaat en wenkt om weg te lopen.
Een
verpleegkundige vraagt haar om binnen te gaan voor de ochtendvergadering,
meisje wil niet. Verpleegkundige gaat terug binnen.
Meisje
voelt zich zo alleen… en belt haar mama…
Ik voel
haar radeloosheid in haar ademhaling. Woorden zijn niet nodig. Ik ken haar
pijn.
‘Ga binnen
meisje, als je niet wilt praten, kruip in je bed en probeer te slapen. Ik kom
vanavond langs, ik zal een uurtje vroeger stoppen’
Het klinkt
als een mantra, tig keren hoor ik mezelf deze woorden herhalen. Tot ik een ‘ok’
krijg en deze keer een ‘ja’ op mijn ‘beloofd?
Enkele uren
en tranen later, krijg ik weer een berichtje. Ze heeft wat kunnen slapen. Niemand
is komen checken bij haar of ze ok is.
De kamergenoot
die dagelijks een crisis krijgt en hoofd tegen muren bonkt wordt regelmatig
gecheckt, meisje lijdt in stilte. Onzichtbare pijn. Enkel voelbaar voor haar,
en enkel zichtbaar voor mama.
Onze pijn.
Zij lijdt om mij niet te kwetsen, ik lijd omdat ik haar zie lijden….
Vanavond
komen onze bubbels van pijn weer samen. ‘Neem je me naar McDo?’ Natuurlijk
meisje. Ik weet hoe je tot rust komt met een autorit in stilte. En waarschijnlijk
heb je nog niets gegeten vandaag.
Een meisje
met ASS te midden van een wirwar aan mensen en emoties. Naar de cafetaria gaan
is dikwijls een te grote opdracht.
Dat weet
ik, dat weet jij.
Niemand
daar weet het.
ASS staat waarschijnlijk
wel in je dossier. Maar nu even niet. Depressie aanpakken. Op dezelfde manier
als bij iedereen.
Groepstherapie,
leren van elkaar.
Een te grote
opdracht, al je energie gaat naar het in leven blijven.
Niemand die
dit ziet.
Niemand die
het wil horen.
Ikzelf heb
niemand daar om mee te praten, niemand vertelt mij iets. Meisje is 19, dus
volwassen. Ze is bang, en alleen.
Waarom laat
ik haar daar????
Een betere
plaats voor haar is op JOVO bij KARUS. Maar daar is al maanden een aanmeldingsstop.
Vandaag mocht ik terugbellen. De wachtlijst is iets verkleind, maar de
aanmeldingsstop is met 2 weken verlengd. Nieuwe reminder in agenda, bellen op
16 augustus.
Dan zitten
we 2 weken in Duitsland met de kinderen. Vakantie. Zonder meisje :’( Of misschien
neem ik ze wel mee.
Nog 2 weken
afwachten.
Ik wil een
gesprek met haar behandelend arts! Met iemand van daar!
Ik laat ze
niet achter, ik vind haar daar niet in veilige handen!
Ik roep tegen muren! Maar iemand daarachter zal me horen!!
